سلیقه خوب چیه؟

ما فرض میکنیم سلیقه خوب یک استاندارد جهانی دارد؛ در حالی‌ که اینطور نیست. سلیقه، سیاسی است.

سلیقه یک سیستم است برای رتبه‌بندی آدم‌ها بر اساس طبقه، نژاد، بدن، پول، سبک زندگی؛

از کدپستی که در آن زندگی می‌کنی

تا زبانی که با آن حرف می‌زنی.

«سلیقهٔ خوب» اغلب چیزی نیست جز حس برتری و راهی برای گفتنِ «من درست‌ میگم و تو اشتباه میکنی».

اما سلیقه واقعی از تجربه می‌آید.

اگر من در همپتونز بزرگ نشده‌ام و The Row نخریده‌ام،

آیا یعنی سلیقه ندارم؟

طبق سیستم آن‌ها: بله.

طبق واقعیت: نه.

آنچه دوست داری، چیزی است که زندگی به تو یاد داده دوستش داشته باشی،

و این هیچ ایرادی ندارد.

مشکل واقعی از جایی شروع می‌شود که باور کنی هر چیزی که دوست داری «غلط» است،

فقط چون کسی ثروتمندتر، لاغرتر، سفیدتر یا مسن‌تر این را به تو گفته.

این سلیقه نیست؛

این اطاعت فرهنگی است.

سلیقهٔ واقعی، برگرفته از برخورد جهان با فرد و بازتاب آن در شخصیت وی است.

سلیقه ترکیبی از مهارت و روح انسان است.

وقتی کسی را «باسلیقه» می‌بینی،

در واقع داری درونش را می‌بینی که مرئی شده.

اگر غذای ایتالیایی را به فرانسوی ترجیح می‌دهی،

به این خاطر است که هر دو را امتحان کرده‌ای

و آنی را انتخاب کرده‌ای که خاطرهٔ بهتری در تو ساخته.

این سلیقه است؛

نه پوشیدن لباس کاملاً سفید چون تیک‌تاک آن را اولدمانی خطاب کرده است.

سلیقه یعنی انتخاب چیزی که تو را زنده‌تر،

راحت‌تر،

خودِ خودت‌تر میکند؛

بر اساس دنیایت، فرهنگت، تجربه‌هایت. نه قوانین تعیین شده توسط افراد دیگر.

سلیقهٔ خوب به معنی بهتر بودن از دیگران نیست،

بلکه خودت را شناختن

و آگاهانه انتخاب کردن است.