چرا رنگ سفید رنگ سال ۲۰۲۶ شد؟ (ارتباط سیاست و رنگها)
ظهور مینیمالیسم درواقع ناشی از ترس اقتصادی، خستگی از جنگ و فرسودگی اجتماعی است.
به ما گفتهاند که «سفید» یعنی لوکس، تمیز، برازنده. اما از نظر تاریخی، لوکس بودن یعنی رنگ. چون رنگدانهها کمیاب و گران بودند، پس رنگ برابر بود با قدرت.
پژوهش بزرگی از «گروه موزه علم لندن» (۲۰۲۰) با استفاده از یادگیری ماشینی بیش از ۷۰۰۰ شیء از قرن نوزدهم تا امروز را بررسی کرد، نتیجه این بود که ما در خاکستریترین دوران تاریخ زندگی میکنیم و از رنگهای کمتری در زندگی روزمرهمون استفاده میشه..
خاکستری بر همهچیز مسلط است. از فناوری گرفته تا معماری و مد.
و این تصادفی نیست که پنتون رنگ سفید را بهعنوان رنگ سال معرفی کرده.
سفید رنگ پاککردن است، رنگ فراموشی و حذف شدن.
دیوید بچلر در کتاب Chromophobia میگوید فرهنگ غرب قرنها از رنگ میترسیده چون رنگ نظم را بر هم میزند، نافرمان است، و ساکت نمیماند.
مینیمالیسم فقط یک روند زیباییشناسانه نیست، پاسخی است به ترس.
جهان بیرنگ، راحتتر کنترل میشود.
چون وقتی همهچیز یکشکل شود، مردم هم یکجور فکر میکنند. وقتی رنگ ناپدید شود، شورش هم ناپدید میشود.
پژوهشی در سال ۲۰۲۳ از دانشگاه یوهانس گوتنبرگ نشان داد محیطهای غنی از رنگ، تابآوری عاطفی و خلاقیت را تقویت میکنند، در حالی که فضاهای تکرنگ، همنوایی اجتماعی را افزایش میدهند.
سفید رنگ عقبنشینی است. رنگی که شرکتها برای ساکت و مطیع نگهداشتن ما استفاده میکنند.
اگر ۲۰۲۶ «سال سفید» است، شاید مسئله زیباییشناسی نباشد؛ شاید نشانهای باشد از ورود جهان به رکود احساسی، کوچکشدن هنر، تختشدن فرهنگ، و فروپاشی هویت.
استفاده از رنگ، کنشی سیاسی است. کنشی برای یادآوری، برای مقاومت.
پس قرمز بپوش، دیوارت را آبی کن، رنگیترین ژاکت را بخر، چون هرچه آنها رنگ را از جهان بگیرند… ما باید انسانیتر شویم.
نگذار جهان را سفید کنند.